De toekomst belooft wat

Een lang pad vol met herfstbladeren. Je ziet het niet, maar de nieuwe knoppen zijn er al, dus het is niet wat het lijkt.
Afvallende herfstbladeren. Maar de nieuwe knoppen zijn er al.

Een tijdje geleden heb ik een blog geschreven waarin ik vertelde dat ik de hele Bijbel van kaft tot kaft ging lezen. Ik zou er af en toe iets over delen, geen theologische verhandelingen, maar gewoon wat er voor mij uit springt tijdens het lezen en niet te vergeten: het mijmeren. Mijmeren is verrukkelijk en mijmeren is van levensbelang.

Het is tijd voor een vervolg, maar eerst even ophalen waar we waren gebleven:

God die jou ziet

De vorige keer ging het over Genesis, over God die jou ziet:

  • Als je verdwaald bent in de woestijn, als de horizon om je heen zich kaal en dor uitstrekt en je denkt dat het nooit meer goed komt.
  • Als je al jaren ver verwijderd bent van het beloofde land, ver van alles waar je ooit van droomde.
  • Als de veelbelovendheid van je jeugd vervliegt en je spijt hebt van keuzes die je ooit hebt gemaakt, maar je kunt het niet meer over doen.
  • Als elke bron, elk middel van bestaan, steeds je neus voorbij gaat in de woelende mensenmassa, terwijl je snakt naar ruimte om te leven.  

Verrek, dat gaat over mij!

Ik zit zelf namelijk fors in mijn midlife crisis (ook al ben ik natuurlijk nog helemaal niet zo oud). Het is niet wat ik altijd had gedacht, gehoopt. Het is heel anders. Alles wat ik ooit droomde zit nu in mijn gezin, en zelfs dat niet. Niet bedoeld om te klagen hoor. Mijn bijzondere gezin is namelijk al een eervol levensdoel op zich. Daar ben ik- wil ik graag trots op zijn.

Toch weiger ik om op formulieren in te vullen dat ik eigenlijk ‘alleen maar’ thuismoeder ben…Een getuigende, schrijvende en musicerende moeder voor Gods aangezicht. Dat ben ik- wil ik liever zijn- word ik ooit…Nee, dat bèn ik!!!

Of gaat het soms ook over jou?

Wel eerlijk zijn…Is het bij jou ook anders gegaan dan je ooit droomde? Denk jij ook wel eens: is dit het nu?

God ziet ook jou, in de situatie waar je precies nu in zit. Hij vergeet jou echt niet, ook niet als het al heel lang alle schijn tegen heeft.

Makkelijk praten?

Nou nee. Eerder makkelijker gezegd dan gedaan. Ik voel het heus wel hoor, die beangstigende zware deken over mijn gedachtes en gevoelens als ik aan de toekomst denk, die ik niet kan zien en die dus verdraaid onzeker is.

Goed. Laten we maar verder gaan:

Na Genesis komen Exodus, Leviticus, Numeri, Deuteronomium en…

nu ben ik dus aangeland bij het boek Jozua.

Meteen in het eerste hoofdstuk staat wel drie keer ‘Wees vastberaden en standvastig’ En ook nog: ‘Laat je door niets weerhouden of ontmoedigen.‘ Als ik dit lees, voel ik me lichtelijk van boven bespied, na wat ik hiervoor allemaal heb geschreven…

Boeiend vind ik dat trouwens, de naam Jozua, want onze jongste zoon heeft een naam die daarvan is afgeleid en die dus dezelfde betekenis heeft, namelijk: God redt!

God redt

Ik heb iets met betekenissen van namen, woorden, getallen en met symboliek. Zodra ik ergens een dubbele bodem in een woord of betekenis vermoed, sta ik meteen helemaal aan. Ik ben gek op associëren en mijmeren op dat soort dingen.

Jozua was de zoon van Nun, dat staat er herhaaldelijk, dus dan is daar iets belangrijks mee zou je denken. Ik heb er eens een hele toffe site over gegoogled met allemaal interessante Hebreeuwse wetenswaardigheden: Hebrew4christians.

Daarop vond ik het volgende:

Hebreeuws voor christenen

Nun is de naam van een letter in het Hebreeuwse alfabet. Hebreeuwse letters staan niet alleen voor een klank, maar ook voor een diepere betekenis. Nun staat voor geloofsvertrouwen en voor de beloning daarvan. Uitgespeld  in Hebreeuwse letters is de eerste letter van het woord ‘Nun’ namelijk een gebogen, nederige vorm en de eindletter is een lange rechte vorm, met een verbindingsletter daartussen: De nederige gelovige zal aan het einde als rechtvaardige met opgeheven hoofd staan.

Echt smullen vind ik dit: Meer!

Elke letter heeft ook een getalswaarde. Nun is vijftig. Het is 7, het getal van de volheid, vermenigvuldigd met zichzelf en daar nog eens 1 bij. Vijftig staat in de Joodse getallensymboliek voor de onzichtbare wereld, over de grenzen van deze wereld heen.

Nun betekent ook vis en een vis staat voor nieuw leven. Het is een symbool van het vroege christendom, want in het Grieks, de taal van het Nieuwe Testament betekent ‘vis’ ICHTHUS en dat is weer de eveneens Griekse afkorting voor Jezus Christus, zoon van God, Redder.

Jozua is dus de zoon van Nun en zowel zijn afkomst als zijn naam betekenen: Hou vol! God redt! Wees vastberaden en standvastig. Laat je door niets ontmoedigen of weerhouden om je bestemming te bereiken en je plaats te nemen.

De naam ‘Jezus’ is trouwens ook afgeleid van de naam ‘Jozua’, of beter gezegd: Jehosjoea, want zo heten beide personen eigenlijk echt in het Hebreeuws.

Snap je de puzzel?

Dit is het evangelie, mede begrijpelijk gemaakt voor autisten zoals ik, die van feiten en woordspelingen houden, alvast geprofeteerd in het Oude Testament, zo’n 1450 jaar voor de geboorte van Christus. 

Vandaag

Vandaag  3470 jaar geleden neemt Jozua het beloofde land in na een tocht van veertig jaar door de woestijn.

Vandaag, anno bijna 2020 besluit ik te geloven dat God me ziet en dat Hij doet wat Hij belooft, ook al spreken de omstandigheden dat tegen.

In ieder geval zullen ik en mijn familie de Heer dienen. Jozua 24:15

En morgen?

Morgen is lieflijk en zingt me vreugdevol tegemoet. Dat zijn ‘toevallig’ de betekenissen van de namen van mijn oudste twee kinderen, dus de toekomst belooft wat in huize de Vrind.

En in jouw huis?

Meer lezen zoals dit? Zie dan ook: God ziet jou, Social media en het jagen naar likes, Kunnen autisten geloven in God?

Als je op de hoogte wilt blijven, kun je je ook inschrijven voor deze blog met de knop rechts, als je nu op de pc aan het surfen bent, of onderaan als je bezig bent met de smartphone. Je krijgt dan automatisch een berichtje als ik weer iets nieuws heb gepost.

Like en deel dit op facebook:-)

Mijn boek komt volgend najaar uit!

close up van een vliegenzwam
close up van een vliegenzwam.

Herfst, het seizoen waarin mijn verhaal begint

Het regent in overvloed en wat gebeurt er dan? Verrotting en bederf onder de grond en daarboven kruipen de paddenstoelen eruit. Ze zijn overal, zwammen, schimmels, boleten.

Paddenstoelen zijn mooi, maar ook nuttig, want ze ruimen de dooie troep op. Ze zijn ook nog eens eetbaar, maar soms giftig. Ik heb het nog nooit geprobeerd, maar je schijnt er de meest waanzinnige hallucinaties van te krijgen als je net een verkeerde te pakken hebt. Of een goeie, want het is maar hoe je het ziet. Een beetje mee uitkijken wel, want van sommige boleten word je flink ziek, echt alles aan alle kanten tegelijk eruit en erger.

Zo is het leven van een schrijver ook

Onderhuids kruipen de  schimmeldraden door zijn aderen, gevoed door half verwerkte stukken verhaal, verleden en emotie. Het kan echt van alles zijn, als het maar indruk heeft gemaakt. Vervolgens vindt er voortdurend verrottingsproces plaats, waarbij giffen en voedingsstoffen vrijkomen en bovenhuids resulteert dat dan uiteindelijk in een geschrift.  Easy reading is hard writing.

Je kunt net dat ene giftige verhaal treffen waarvan je dagenlang uit het lood bent, of een goed te verteren verhaal waarmee je jarenoud zeer eindelijk een goede plek kunt geven of waardoor je eindelijk begrip op kunt brengen voor die ene vreemde vogel die je ooit kende. Het kan ook gewoon een heerlijk verhaal zijn, waarmee je je even in een compleet andere wereld mag wanen. Of zullen we gewoon alledrie doen?

Wat ik eigenlijk wil zeggen…

Mijn boek komt uit!!!

In september 2020 bij Scholten Uitgeverij in Zwolle.

De titel is: ‘Aan mij zie je niets’ De uitgever vond dat een prachtige titel, goed passend bij het verhaal en zo, maar…het zei hem eigenlijk ‘niets’. Daar had hij gelijk in en daarom heeft het boek een ondertitel gekregen: ‘Hoe mijn autisme een drievoudige zegen werd

Aan mij zie je niets

Aan mij zie je niets is een verhalende autobiografie, waarin ik vertel hoe het is om als meisje op te groeien in een tijd waarin alleen eigenaardige mannen en duidelijk beperkte jongetjes nog maar autisme konden hebben. Ik neem je mee door de dalen, maar ook naar de hoogtepunten, door de intense eenzaamheid, maar ook langs bijzondere mensen en hilarische situaties. De ‘drievoudige zegen’ uit de ondertitel verwijst naar mijn drie kinderen. Via hen kwam ik er voor het eerst achter dat er een reden was voor mijn eigenaardigheden en voor de verwarring en machteloosheid die niemand ooit aan me zag. Nou ja, bijna niemand dan.

Ik heb al veel boeken gelezen over dit onderwerp, vooral handboeken, maar ik heb geen verhalend boek kunnen vinden van een autistische moeder met autistische kinderen, zeker geen christelijke. Daarom vond ik dat ik dat boek maar moest schrijven. Ik wil ermee bijdragen aan begrip en ruimte voor mensen die anders zijn, niet per se alleen voor autisten. Dit boek is voor iedereen die anders is, of uniek, leuk, raar of juist ongelooflijk normaal. Dit boek is voor iedereen die wel eens fouten maakt en voor iedereen die wel of niet iets bijzonders kan, voor al die mensen aan wie je niets ziet.

Voorverkoop, presentatie & concert

Ik houd jullie natuurlijk tot vervelens toe op de hoogte van de voortgang van het hele proces en er komt nog een lijst waarop je je kunt inschrijven voor de voorverkoop van het boek. Dan weten we namelijk hoeveel er ongeveer gedrukt moeten worden. Bestel je bij mij een boek, dan krijg je natuurlijk een persoonlijk door mij gesigneerd exemplaar.

En ik zou geen fluitist zijn als er niet ook een boekpresentatie zou komen in combi met een klassiek concert. Dat zal in de tweede helft van september 2020 plaatsvinden in de omgeving van Lansingerland.

Wil je op de hoogte blijven? Schrijf je dan in op deze site. Je vindt de daarvoor bestemde knop rechts op de pagina als je op de pc aan het surfen bent en onderaan als je een smartphone hebt.

Wordt vervolgd!  

Alvast iets van mij lezen? Zie dan ook deze artikelen: Writing, praying and fighting, Autisme, Wel goed kauwen, Kunst in Rotterdam, Kunnen autisten geloven in God?, Samen sta je sterk

Like en deel dit op facebook:-)

God ziet jou

Een slang in een appelboom.
De slang is het meest listige dier in het paradijs. Wat hij vertelt is waar, maar het is maar de helft van de waarheid of minder.

Ik ga het doen. Ik ga de hele Bijbel lezen, van kaft tot kaft. Letterlijk. En ik ben al bij Genesis.

Nee serieus, ik meen het.

Wat God me in zijn Woord laat zien, schrijf ik op in een dagboek of in de kantlijn van mijn Bijbel en af en toe maak ik daar een blog van. Geen theologische verhandelingen, maar gewoon wat me opvalt.

Deze blog gaat over mijn ontdekkingstocht door het vermeend bekende terrein van het eerste Bijbelboek.

Hoe het begon

In Genesis laat God voor het eerst zien wie Hij is.

Hij schept de mens uit aarde en blaast dat zijn eigen levensadem in. Dat is Gods werkwijze. Geen krachtpatserij: gewoon vergankelijk materiaal dat kracht krijgt door Hem.

Daardoor weet Hij dus ook waarvan de mens gemaakt is: nietig, broos en onbetrouwbaar materiaal. Toch vertrouwt Hij hem de keuze tussen onafhankelijkheid en eeuwig leven toe.

De mens kiest voor onafhankelijkheid.

Onafhankelijkheid is namelijk belangrijk in de wereld.

Maar ook bij God, want anders had Hij er heus wel voor gezorgd dat de mens niets te kiezen had gehad. Of dacht je dat God er geen stokje voor had kunnen steken? Onafhankelijkheid of autonomie is in zichzelf ook niet goed of fout. Het is, zoals met zoveel dingen, maar net wat je ermee doet.

Een halve waarheid

Ervoor kiezen om te leven in de schepping, terwijl je aan de Schepper voorbij gaat, is geen goed idee. Maar het kan in eerste instantie best. Ik zie veel mensen daar redelijk wel bij varen. Het gevolg is ontegenzeggelijk dat over alles een schaduw van imperfectie en dood komt te liggen, maar die kun je leren negeren. Dan doet het minder pijn. Sommige mensen slagen daar vrij goed in. Het is hun waarheid, feitelijk een halve waarheid, maar zij kiezen ervoor om daar helemaal in te geloven. En dat mag.

Maar het blijft een halve waarheid, want uiteindelijk kan geen mens voluit leven zonder de levensadem van God.

Ik ook niet.

De geestelijke dood

Zo heb ik heb bijvoorbeeld lang geworsteld met het gevoel dat ik er niet toe doe. En ik weet dat ik daar niet de enige in ben.

Het probleem met dat soort gevoelens is namelijk dat het strikt genomen nog waar is ook. Inderdaad zijn er al ontzettend veel mensen op de aarde en is niemand totaal onmisbaar of onvervangbaar.

Daarom vind ik het verdraaid lastig om dit soort gedachtes succesvol pootje te lichten. En dat voelt vreselijk. Als geestelijk afsterven.

Worldometers.info

Kijk anders voor de grap eens op worldometers.info en zie de realtime stand van de wereldbevolking omhoog schieten. Waarschuwing: doe dit NIET op een dag waarop je toch al niet zo lekker in je vel zit.

Overal zijn wachtlijsten voor, we verdringen elkaar aan elke balie, solliciteren met tientallen of honderdtallen tegelijk naar dezelfde opleiding of baan en sluiten dagelijks achter elkaar aan in de file.

Trouwens ook te zien op worldometers: alleen vandaag al meer dan 4,6 miljoen nieuwe blogs gepubliceerd. Waarom denk ik, verschrikkelijke dwaas, dat iemand nog behoefte heeft aan die van mij?

Het is nog erger: Ik zie het cijfer van de ontbossing per hectare voor mijn ogen oplopen, evenals de tonnen gedumpt afval in de lucht, in het water en op het land, allemaal live te volgen op worldometers. Ondertussen smelten de ijskappen en maken we ruzie over het welles en nietes van de wereldwijde  klimaatveranderingen.

Geen idee hoe ze dit allemaal bijhouden, maar als het maar voor de helft klopt is het al te alarmerend om nog te kunnen slapen. Dit kan ik niet aanzien. Worldometers.info moet uit de lucht en snel!

Logisch om te denken dat het voor de Almachtige op deze schaal absoluut niet uit maakt of ik wel of niet besta en of ik wel of niet een beetje gelukkig ben.

Maar dat past helemaal niet bij wie God is

‘Maar dat past helemaal niet bij wie God is,’ zei een medechristen tegen me.

En, eureka, dat is waar!

Het past misschien wel bij wie ik ben of bij hoe de wereld in elkaar steekt, maar niet bij wie God is. Hij maakt geen nutteloze overbodige mensen waar Hij niet naar omkijkt. Hij heeft dingen beloofd aan mensen, ook aan mij. Hij is een God die zijn beloftes houdt, zelfs als wij dat niet doen. Ook als het lijkt alsof Hij ons helemaal is vergeten.

God die jou wel degelijk ziet

God zag Abel en zijn offer. Dat had Hij net zo goed niet hoeven doen, want was de hele aarde en alles daarop al niet van Hem? Maar God zag Abel, omdat Hij naar het hart van Abel keek en hem lief had.

God zag Noach en zijn familie. Noach was weliswaar een man die volgens de Bijbel wandelde met God, maar hij maakte ook heus wel eens een fout en hij kreeg bovendien nakomelingen die de aarde binnen enkele generaties na de zondvloed opnieuw wisten te verzieken. Maar God zag Noach en hield zich aan zijn belofte hem te zullen sparen.

Toen Abraham de belofte had gekregen dat hij stamvader zou worden van een groot volk in het land Kanaän, zat alle schijn hem tegen. Hij en zijn vrouw bleven kinderloos en werden ouder en ouder. Tenslotte moesten ze het beloofde land zelfs ontvluchten vanwege een hongersnood, jarenlang. Maar de belofte bleef staan en werd uiteindelijk ruimschoots vervuld.

Toen de slavin van de vrouw van Abraham de woestijn in moest vluchten, zag de Heer haar. Hij gaf haar en haar zoon te drinken en hield zich aan de belofte om ook haar kind tot de stamvader van een groot volk te maken, het kind van een afgedankte slavin. Niet ondenkbaar dat ze nog een andere godsdienst aanhing ook. Voor Gods trouw maakte dat echter niet uit.

Ook Jacob kreeg te maken met felle concurrentie. In het droge land ontstond er ruzie over het beschikbare water. Iedere keer als hij een bron ontdekte, werd die van hem afgepakt. Hij bleef doorzetten en vond uiteindelijk een bron die hij wel in handen hield. Zo kreeg hij van God ruimte in een land waar schaarste heerste, omdat God hem zag.

Het komt goed

Vanaf de vervloekte hap uit de verkeerde appel is de Bijbel namelijk één groot verhaal van hoe het weer goed komt, tot aan Openbaringen 22:3.

‘Er zal niets meer zijn waar nog een vloek op rust.’

Ook al lijkt het soms anders, God heeft ons beloofd dat het goed komt, ooit. En Hij houdt zich aan zijn beloftes, hoe dan ook en hoe lang het ook duurt. Ooit zal er niets meer zijn waar nog een vloek op rust, niemand die over het hoofd wordt gezien, en niemand die zich eenzaam of overbodig voelt. Beloofd! 

Sterker nog: het is al goed, want Jezus heeft aan het kruis afgerekend met al onze gebrokenheid en tekortschieten, voor nu en ook voor de toekomst.  

Wij mogen voluit leven in Hem, als we zijn offer erkennen en aanvaarden en onze onafhankelijkheid leren zoeken in Hem. (Zie 1 Joh. 5: 14-15)

En dat is wel de hele waarheid.

Meer lezen? Zie dan ook: Kunnen autisten geloven in God? Samen sta je sterk. Hoe boks jij het voor elkaar? Social media en het jagen naar likes.

Like en deel dit op facebook:-)