Mijn boek komt volgend najaar uit!

close up van een vliegenzwam
close up van een vliegenzwam.

Herfst, het seizoen waarin mijn verhaal begint

Het regent in overvloed en wat gebeurt er dan? Verrotting en bederf onder de grond en daarboven kruipen de paddenstoelen eruit. Ze zijn overal, zwammen, schimmels, boleten.

Paddenstoelen zijn mooi, maar ook nuttig, want ze ruimen de dooie troep op. Ze zijn ook nog eens eetbaar, maar soms giftig. Ik heb het nog nooit geprobeerd, maar je schijnt er de meest waanzinnige hallucinaties van te krijgen als je net een verkeerde te pakken hebt. Of een goeie, want het is maar hoe je het ziet. Een beetje mee uitkijken wel, want van sommige boleten word je flink ziek, echt alles aan alle kanten tegelijk eruit en erger.

Zo is het leven van een schrijver ook

Onderhuids kruipen de  schimmeldraden door zijn aderen, gevoed door half verwerkte stukken verhaal, verleden en emotie. Het kan echt van alles zijn, als het maar indruk heeft gemaakt. Vervolgens vindt er voortdurend verrottingsproces plaats, waarbij giffen en voedingsstoffen vrijkomen en bovenhuids resulteert dat dan uiteindelijk in een geschrift.  Easy reading is hard writing.

Je kunt net dat ene giftige verhaal treffen waarvan je dagenlang uit het lood bent, of een goed te verteren verhaal waarmee je jarenoud zeer eindelijk een goede plek kunt geven of waardoor je eindelijk begrip op kunt brengen voor die ene vreemde vogel die je ooit kende. Het kan ook gewoon een heerlijk verhaal zijn, waarmee je je even in een compleet andere wereld mag wanen. Of zullen we gewoon alledrie doen?

Wat ik eigenlijk wil zeggen…

Mijn boek komt uit!!!

In september 2020 bij Scholten Uitgeverij in Zwolle.

De titel is: ‘Aan mij zie je niets’ De uitgever vond dat een prachtige titel, goed passend bij het verhaal en zo, maar…het zei hem eigenlijk ‘niets’. Daar had hij gelijk in en daarom heeft het boek een ondertitel gekregen: ‘Hoe mijn autisme een drievoudige zegen werd

Aan mij zie je niets

Aan mij zie je niets is een verhalende autobiografie, waarin ik vertel hoe het is om als meisje op te groeien in een tijd waarin alleen eigenaardige mannen en duidelijk beperkte jongetjes nog maar autisme konden hebben. Ik neem je mee door de dalen, maar ook naar de hoogtepunten, door de intense eenzaamheid, maar ook langs bijzondere mensen en hilarische situaties. De ‘drievoudige zegen’ uit de ondertitel verwijst naar mijn drie kinderen. Via hen kwam ik er voor het eerst achter dat er een reden was voor mijn eigenaardigheden en voor de verwarring en machteloosheid die niemand ooit aan me zag. Nou ja, bijna niemand dan.

Ik heb al veel boeken gelezen over dit onderwerp, vooral handboeken, maar ik heb geen verhalend boek kunnen vinden van een autistische moeder met autistische kinderen, zeker geen christelijke. Daarom vond ik dat ik dat boek maar moest schrijven. Ik wil ermee bijdragen aan begrip en ruimte voor mensen die anders zijn, niet per se alleen voor autisten. Dit boek is voor iedereen die anders is, of uniek, leuk, raar of juist ongelooflijk normaal. Dit boek is voor iedereen die wel eens fouten maakt en voor iedereen die wel of niet iets bijzonders kan, voor al die mensen aan wie je niets ziet.

Voorverkoop, presentatie & concert

Ik houd jullie natuurlijk tot vervelens toe op de hoogte van de voortgang van het hele proces en er komt nog een lijst waarop je je kunt inschrijven voor de voorverkoop van het boek. Dan weten we namelijk hoeveel er ongeveer gedrukt moeten worden. Bestel je bij mij een boek, dan krijg je natuurlijk een persoonlijk door mij gesigneerd exemplaar.

En ik zou geen fluitist zijn als er niet ook een boekpresentatie zou komen in combi met een klassiek concert. Dat zal in de tweede helft van september 2020 plaatsvinden in de omgeving van Lansingerland.

Wil je op de hoogte blijven? Schrijf je dan in op deze site. Je vindt de daarvoor bestemde knop rechts op de pagina als je op de pc aan het surfen bent en onderaan als je een smartphone hebt.

Wordt vervolgd!  

Alvast iets van mij lezen? Zie dan ook deze artikelen: Writing, praying and fighting, Autisme, Wel goed kauwen, Kunst in Rotterdam, Kunnen autisten geloven in God?, Samen sta je sterk

Like en deel dit op facebook:-)

Writing, praying and fighting

De titel van mijn autobiografische manuscript.

‘Easy reading is hard writing’- Ernest Hemingway

En dus, werkgevers aller landen: als jullie ooit in een sollicitatiebrief zien staan dat iemand schrijver is, of zelfs alleen maar aspirant schrijver, gooi dan de rest van het curriculum vitae maar in de shredder. Dat zegt dan namelijk helemaal niets meer over die persoon, niets dat de arbeidshouding van een schrijver nog kan overtreffen.

En als je me niet gelooft, dan moet je het maar horen van een  echte gelauwerde schrijfster:

 ‘..wie na een lange werkdag en het naar bed brengen van de kinderen nog dapper achter zijn bureau gaat zitten, heeft mijn steun, zonder meer.’ – Renate Dorrestein.

Aspirant schrijven is een eenzaam beroep.

Want collega’s heb ik niet om me heen. De wallen onder mijn ogen en mijn soms van cafeïne trillende handen zijn de stille getuigen van al mijn ploeteren, terwijl ik niet eens weet of iemand mijn boek zal willen uitgeven, of zelfs maar lezen.

Het is eigenlijk net zoiets als geloven in God. In het christelijk geloof zeggen we: geloof is het verwachten van de dingen die je niet ziet. Alleen verwacht je het in de kerk gezellig met z’n allen. Schrijven is alleen jij en het papier. Of, iets minder romantisch: jij en je laptop.

Olifantendracht

Oké ik ben wel een beetje een zeikerd, want lang heb ik er niet aan gezeten. De meeste debutanten doen een olifantendracht of langer over hun eerste pennenvrucht. En er drie jaar over doen is ook helemaal niet overdreven.

Bij mij duurde het net zo lang als een menselijke zwangerschap voordat mijn autobiografie Aan mij zie je niets helemaal af was, met lof ontvangen door mijn proeflezers en in totaal 7 keer herschreven.

Dat was in mei, de lichtgroene maand van uitspruitend nieuw leven en baltsende vogeltjes. Onze appelboom stond in volle bloei.

Karaktertest

Wat er na het schrijven komt is de ultieme karaktertest: het grote wachten op antwoord van de uitgevers. Doorgaans duurt dat een halve zwangerschap, maar op schrijversforums is  te lezen dat positieve reacties sneller komen.

Ik zag dat de appelboom zijn bloesem had laten vallen en dat er vruchtjes begonnen te groeien als opzwellende rozebottels. We zouden zo te zien uitzonderlijk veel appels krijgen dit jaar.

Positieve reacties komen sneller

Als je mijn zenuwspanning over de afgelopen maanden en in een grafiek zou uittekenen, dan gaat de rode lijn langzaam omhoog, zakt dan na een maand lichtjes in, om weer steil omhoog te schieten tegen de tijd dat we de vier maanden naderen, mijn ultimatum om nog op een goed bericht te hopen.

Zwaar boog onze appelboom door onder zijn groeiende last.

Daarna volgde er een bloedstollende duikvlucht omlaag en een ter aarde storting in een soort rommelige papierberg, de gevreesde slush pile.

De slush pile?

Ja, die bestaat echt. Als je na zo lang wachten nog niets hebt gehoord, dan ligt je manuscript daar geheid in.

Ik heb het opgezocht: slush is die blubberige troep die er achterblijft op straat als de sneeuw begint te smelten. Slechts 2% van de manuscripten overleeft de langzame verdrinking in die gevreesde stapel ongevraagd toegezonden blubber waar af en toe toch iets moois in ronddrijft.

Oh nee! Mijn pennenkind waar ik biddend en huilend aan heb geschreven tot in de kleinste uurtjes en dat ik 9 maanden lang in mijn hart heb gedragen!

Ik zag dat alle takken van de boom verticaal waren komen te hangen en dat de top was gebroken, maar de appels waren nog niet rijp om te plukken.

En toen?

Toen zag ik dat de blubber waarin ik met mijn manuscript lag, zo diep niet was. Ik krabbelde overeind, veegde het manuscript schoon aan mijn broek en keek eens goed om me heen. Toen zette ik een stap terug op het droge.

Ik pakte mijn laptop en schreef mijn ultimatum aan alle slush piles, want waren ze nou helemaal gek? Twee weken kregen ze nog van me en geen dag langer. Ondertussen onderzocht ik andere mogelijkheden om mijn boek uit te brengen dan alleen via een reguliere uitgever. Want die mogelijkheden zijn er.

Een dag stond ik mezelf toe om een snotdoek vol te huilen met teleurstelling, pijn en tegenzin, want het waren toch weer twee veel te spannende weken die ik mezelf had opgelegd, bovenop alle spanning die er toch al is in ons gezin.

Daarna smeet ik de snotlap terzijde en prees ik mezelf om deze dappere en authentieke stap in de richting van wie ik als schrijver wil zijn.

Ruim twee weken later…

Heb ik toch maar de telefoon gepakt om die andere uitgevers eens persoonlijk te vragen wat ze er nu zelf van vinden. Anders blijft dat ook maar rondhangen in mijn hoofd.

Een uitgever bleek mijn manuscript gewoon kwijt te zijn. Ja echt waar! Hij is denk ik in een voor onze planeet onbekende extra dimensie getrokken, ergens waar wij aardlingen er niet meer bij kunnen. Dat is vooralsnog de meest voor de hand liggende verklaring.

En dan is er nog een uitgever die het manuscript nog helemaal niet had gelezen, maar die me een paar dagen na mijn telefoontje alsnog zo’n persoonlijk en enthousiaste reactie mailde, dat ik eerst een paar rondjes door de huiskamer moest springen voor ik kon lezen wat er verder nog stond:

als we een mooi manuscript krijgen, zullen er twee mensen een positief oordeel moeten vellen of het bij onze uitgeverij past. Ik heb het dus vast doorgestuurd naar die ander, maar kan je niet beloven op welke termijn we een definitieve beslissing kunnen nemen.

De appels zijn rijp, maar ik kan ze nog niet plukken. De appeltaartmix staat al wel klaar in de kast.

Easy reading is hard writing, praying and fighting.

Nog meer lezen? Zie dan deze gerelateerde artikelen: Boeken , ultrakorte verhalen, microkort, korte verhalen, Hoe boks jij het voor elkaar?, Social Media en het jagen naar likes,.

Like en deel dit op facebook:-)

Social media en het jagen naar likes

Hoe meer likes hoe meer status

Bewust leren omgaan met social media

Gisteravond was er een informatie avond op de school van de kinderen. Het ging over bewust leren omgaan met social media.

Sinds ik een eigen weblog heb, wekt dit onderwerp in verhoogde mate mijn interesse: ik was meteen ingelogd , dwars door de vermoeidheid van een prikkelrijke dag heen.

Een onderwerp dat de fantasie prikkelt

Bij mij tenminste wel, want ik stel me er meteen van alles bij voor.

Het Internet is net een groot open marktplein waar iedereen je ziet, waar je zelf niemand kent en waar echt alles te koop is. Onzichtbaar omgeeft het monsterlijke web ons allen en als we niet uitkijken worden straks de touwen aangespannen en worden we allemaal binnengehaald als een school vissen uit de zee.

Want google weet alles van je

Google anders voor de grap eens op je eigen naam en oordeel zelf hoe veilig je privé gegevens zijn. Nee, niet de naam van je collega intypen: jouw naam!

Maar daar ging de informatieavond op school maar een klein beetje over, want het Internet is ook leuk en leerzaam als je er maar wijs mee om weet te gaan.

Met social media krik je je status zo een paar levels op

Neem bijvoorbeeld die hippe profielen op Facebook van mensen die alleen maar toffe dingen doen en geweldige andere mensen tegenkomen, altijd knap op de foto staan en zelfs voor de meest inhoudsloze post nog worden bedolven onder de hartjes en de likes.

Dat is nog eens succes hebben met jezelf!

Daar sta ik dan met mijn 15 likes voor een bericht dat ik zelf toevallig knettergoed vond.  

Nee, ik ben NIET jaloers..

Nee echt niet, want ik weet maar al te goed hoe het is als je niet jezelf kunt zijn. Of als je bang bent dat je in de smaak naturel niet geaccepteerd zult worden. Als het vooral lachen moet zijn met jou en je niet kunt zeggen waar je verdriet om hebt, waar je je zorgen om maakt, wat je aan het twijfelen brengt, tot wanhoop drijft.

En als het toch doet, dan liever niet te lang en zeker niet te vaak.

Dat is ontzettend eenzaam.

Het is eigenlijk niet anders dan in het echte leven

De sociale druk is verpletterend en likes hebben een verslavende werking erger dan drugs. Iedereen wil toch gezien worden, aardig gevonden worden, er toe doen?

Wie wil er nou aan iedereen laten zien wat voor een doodgewoon saai leven hij heeft? Of wat voor een uncoole dingen hij doet? En dat hij helemaal niet zoveel vrienden heeft?

Jezelf durven zijn is hartstikke moeilijk.

Cyberspace

Als je nog wat rond googelt op het woordje ‘cyber’ komen er allerlei termen out of space voorbij. Veel daarvan staan voor allerlei soorten van destructief gedrag  op social media: cyberpesten, cyberseks, cyberstalking, cybermobbing, bezemen.

En ik weet er nog één: Cyberpijn.

Cyberpijn doe je jezelf aan. Je prostitueert als het ware  je identiteit, niet voor geld, maar voor likes. En als je er dan achter komt dat het je helemaal niet gelukkiger maakt, omdat het nooit genoeg is, dan doet dat pijn. Cyberpijn.

Het kan veel makkelijker

Want wist je dat je ook gewoon likes en volgers kunt kopen?

Ja echt waar, er is nog hoop! Het barst van de bedrijven die jou voor een paar Euro binnen een dag aan meer dan 1000 volgers kunnen helpen.

Instagram Volgers kopen? Facebook Likes kopen? 100% Echt, Veilig, Snel, Goedkoop en Makkelijk.

Nu even serieus

Dat van die bedrijven die likes verkopen heb ik echt niet verzonnen. Maar het zijn meestal professionele pagina’s of commerciële blogs waarvoor dat wordt gedaan, geen natuurlijke personen.

Wat denk ik wel zo is:

  • Iedereen zoekt naar aandacht, erkenning en geborgenheid. De een doet dat meer dan de ander en daar is niets mis mee.
  • Ook met social media is niets mis. Social media zijn superleuk, leerzaam en nuttig. Ik heb zelf allemaal contacten overzee, allemaal mensen die ik anders niet meer zou spreken. Ik vind het leuk om te lezen hoe het met iedereen gaat en ik lees graag blogs van andere schrijvers over onderwerpen die me interesseren.
  • En natuurlijk vind ik het geweldig als mensen laten merken dat ze mijn berichten en blogs waarderen en als ze die delen met anderen.

Zolang het maar een middel blijft en geen doel wordt.

Wat zegt God eigenlijk over de struggle for love in Cyberspace?

Onvoorwaardelijke  liefde nodig? 100 % Echt, Veilig, voor Eeuwig houdbaar, Reeds voor je  Betaald en hoewel niet altijd Makkelijk,  gegarandeerd geen Likes meer nodig, want van Mij krijg je gewoon een Hartje zoals je bent.

Ps. 139:2-6, I Joh. 4:19

Like en deel dit op facebook:-)